ไม่เคยคิดจะกลับมาเขียน แต่แม่งทนไม่ไหวจริง ไม่ชอบเอามาก ๆ เรียกว่าเกลียดสัด ๆ เลยก็ได้

ทำให้นึกถึงไอ้ประโยคนี่ขึ้นมาทันที

 

They're damn strays. Truly the most Repulsive, Craven, Daft creatures in the world ARE HUMANS !!!

 

เกลียดสังคม หน้ากาก เห็นแก่ได้ แย่งกันเป็นใหญ่ ไม่เชื่อใจ ไม่มีความจริงใจ

 

มัน "กระจอก" สิ้นดี

 

กูไม่ใช่คนดี แล้วทำไมกูต้องทน !!!

เปิดปีใหม่

เบื่อที่ทามงาน

เลยลาหยุด

กลับบ้าน

ละก็มางานรับปริญญาเพื่อน ๆ ที่ ม.ช.

เจอเพื่อนเก่าโคตรเยอะ

ดีใจด้วยนะ "เพื่อนบัณฑิตใหม่"

สาว ๆ เชียงใหม่ น่ารักจริง ๆ

ไปแวะชิมกุ้ยช่ายร้านเพื่อน หลังมอ

เดี๋ยวกลับ กทม แล้วจะเอารูปมาลงละกัน

จบ

ไปดูคอนเสริต์ KTC LoveIS มาเมื่อวันเสาร์ที่แล้ว

เหนื่อย

ชิล

หิว

สนุก

เพลงเพราะ

เมา

ลายเซนต์พี่นภ

เล่นกีตาร์

ร้องเพลง

กินสเต็ก

ถึงห้อง

ง่วง

จบ

ไม่ได้อัพ Blog เสียนาน จนอาจจะเรียกได้ว่านานสาดดดด

เพราะว่าอยู่ไทยแล้ววัน ๆ ไม่ค่อยมีเรื่องอะไรน่าสนใจเหมือนตอนอยู่ยุ่นล่ะมั๊ง

ก็เลยทำให้ blog อันนี้ของข้าพเจ้า กลายเปนร้างไปขณะนึง

ไหน ๆ ก็มาละ สรุปกิจกรรมในช่วงเดือนนี้ซะหน่อยดีก่า

 

4-7 NOV : Japan again เวอร์ชั่น ทัวร์ชะโงก :

     ตามชื่อเลย โดนส่งไปประชุม ประชุมวันเดียว (สองชั่วโมง) ที่จริงแมร่งไม่ต้องลำบากลำบนส่งคนขี้เกียจอย่างผมไปประชุมถึงนู่นก็ได้คับพี่น้อง

TV conference เอาก็ได้คับ แต่สงสัยหัวหน้าจะอยากกลับบ้านจัด เลยหาเรื่องไป การเดินทางครั้งนี้ถ้านับเวลาทั้งหมดจะกินเวลาไปถึง สี่วันครึ่ง

ทั้ง ๆ ที่ นั่งเครื่องบินก็กินไปสองวันละ เหอ ๆ เครื่องออกคืนวันเสาร์ ไปถึงเช้าวันอาทิด ที่เซงที่สุดคือมีเวลาเดินซื้อของวันเดียว เพราะว่าวันจันทร์

ก็ต้องไปทามงานละ ไม่มีเวลาเดินชิล ๆ ฟังเพลง ตามสวนสาธารณะเหมือนเมื่อก่อน ออกสตาร์ทจาก Toyota-chi ประมาณ 10 โมง พร้อมพวกไอ้ลี่

กว่าจะถึง Sakae ก็ปาเข้าไปสิบเอ็ดโมงกว่า ๆ ละ "หิว" ก็เลยเดินไปกิน sushi ร้านประจำที่กินบ่อย ๆ เมื่อปีที่แล้ว เนื่องจากไม่ได้กินปลาดิบดี ๆ มานาน

กินแล้วก็หยุดไม่ได้ จบมื้อนี้ไปที่ 2880円　แพงสาดด ในใจก็คิดไปว่า ไม่เปนไรคิดซะว่าปีนึงมากินทีนึงฮ่า ๆ กินเสร็จก็ออกเดินตามทางเดินซื้อของเส้นเก่า

ที่เคยเดินกะเพื่อน ๆ บ่อย ๆ เพราะว่ามันจะผ่านร้านที่ตรงกะกิเลส เช่น HMV, ร้านขายรองเท้า, Apple shop, ร้านซีดีมือสอง, ร้านขายเครื่องดนตรี, etc.

แต่คราวนี้แทบไม่ค่อยได้อะไรกลับมาเลย (นอกจากซีดีนะ) เดินไปเดินมาก็เมื่อย กินข้าวเยนแล้วก็กลับมานอนสลบที่โรงแรม

     Skip เรื่องงานวันจันทร์กะอังคารไปเพราะไร้สาระ ...เพราะว่าจะกลับเช้าวันพุธ เย็นวันอังคารก็เลยต้องไปเดินซื้อขนมเป็นของฝากเพื่อน ๆ ตาม supermarket

คือ เวลามันน้อยอะนะ เลยซื้อกลับมาได้นิดเดียว ขนมยังไปไม่ถึงใครก็รอคราวหน้าละกันเน่อ

 

11Nov : LinkiNPark live in BKK :

　　　รอมานานเลย หลังจาก ไปดูมาที่งาน Summer Sonic เมื่อปีที่แล้ว กลับมาไทยป๊าบ LP ก็ออกอัลบัมใหม่ แถมมีโครงการจะมาทัวร์ที่ไทยด้วย

ก็เลยอยากดูอีก คราวนี้ไปกะพี่ตี๋, ลูกพี่head ละก็ไอ้แมว ที่ตกใจที่สุดคือ น้ำฝนไปด้วย เหอ ๆ งงเลย ออกเดินทางจากคอนโด ไปโดยรถพี่ตี๋ ไปถึงก็หาไรกินกันก่อน

เพราะว่าวงเปิดสองวงแรกเป็น Futon กะ Retrospect ซึ่งพวกเราไม่ค่อยมีความสนใจเท่าไหร่ กินเสร็จก็..... นั่งรอไอ้แมวกิน ZEN .. แล้วค่อยเดินไปที่เวที

เวทีคราวนี้วางตำแหน่งไม่งี่เง่าเหมือนที่มาไทยคราวที่แล้ว คือมันไม่หันหน้าเวทีเข้า impact แต่หันข้างเข้าแทน ดีขึ้นมานิดนึง เข้าไปได้จังหวะพอดี

Retrospect เล่นจะจบละ เข้าทางตรูเลย วงถัดไปเปน SlotMAchine กะ Ebola ไม่ต้องบรรยายละกันของเค้าดีจริง พอ Ebola　จบป๊าบก็ตามคาดครับ

นั่งรอกินงิดเลย กว่า LP จะขึ้นเล่น คราวนี้เล่นแค่ชั่วโมงเดียว แถมเพลงช้าเยอะด้วยเลยผิดหวังนิด ๆ แต่ก็นะคอนเสริต์ในเมืองไทยก็เงี้ยชินละ

ไว้ปีหน้าไปดูที่ยุ่นอีกดีก่า (ถ้าได้ไปนะ)

 

 

 

เมื่อวานไปดู Friday มา
อีก 3 สัปดาห์ไปดู Scrubb กันเถอะ 

นั่งเล่น ๆ อยู่ ไอ้แมวก็ชวนไปดูทีวี
มีสาวจบนอกคนนึงมาพูดในรายการสรยุทธ์
ได้ใจความคร่าว ๆ ดังนี้

 

 

ดีใจมากที่ประเทศไทยมีคนคิดอย่างงี้ซักที

จะอยู่หรือไป จะปล่อยหรือวาง
จะเปลี่ยนหรือแปลง จะบอกหรือฟัง
จะผ่านหรือเลย จะหยุดหรือยัง...ก็ไม่รู้
อย่างน้อย ก็คงต้องรอกันอีกนาน
ปล่อยคืนและวันให้เดินของมันไป
จะต่อหรือเติม ให้ต่างหรือตาม
จะเหนื่อยหรือทน ต้องสั่งหรือทำ
จะหลอกหรือจริง ให้จดหรือจำ...ก็ไม่รู้
รู้เพียงเรายังอยู่ แม้เวลาจะผ่านอีกนานเพียงไหนยังไง

จะมีเราเฝ้ารอด้วยกัน
รู้ว่าเราจะอยู่ และจะคอยเฝ้าดูเพียงเธอและฉัน

ปล่อยเวลาให้หมุนผ่าน ปล่อยให้โลกนี้หมุนไป

 

แปลเปนภาษาไทยก็คือ "สันดานเสียของกรู" นั่นเองครับพี่น้อง
คนเหี้ยนอะไร ทำงานน้อย ลาหยุดบ่อย คำตอบคือ ผมเอง เหอ ๆ
คือ เนื่องด้วย ที่บริษัทอะปีนึงเค้ามีวันลาให้เยอะ แจกแจงได้ดังนี้
ลากิจ 5
ลาพักร้อน 8
ลาป่วย 30
ประกอบกับกรูก็เบื่อ ๆ ควายญี่ปุ่นที่แม่งกั๊ก ๆ งาน ให้กรูทามแต่งานโง่ ๆ
ก็เลยได้ผลสรุปดังนี้
ปีนี้ตั้งกะมกราคม
ทามงานมา 5 เดือนละ
ลากิจ 3
ลาป่วย 9
พักร้อน 4
ให้มันเยอะกว่านี้ได้มั๊ย
น้องที่แผนกเรียกผมว่า 休神 แปลเปนไทยว่า เทพแห่งการลาหยุด
กรูจะดีใจดีป่าววะเนี่ย
แต่ก็ยังคง คอนเซปท์เดิมต่อไป
"งานที่นี่ไม่ค่อยใช่ เบื่อเมื่อไหร่กรูป่วยละ เหอ ๆ"
สันดานเสียเจรง ๆ กรูนี่

 

 

PS.　ที่หยุดเนี่ยไม่ได้นอนเฉย ๆ นะเว้ย ผมก็ซ้อมดนตรีของผมปาย
PS2. เพื่อน ๆ ที่บริษัทอย่าทะลึ่งเปิดอ่านแล้วแปลให้หัวหน้าฟังล่ะ เดี๋ยวกรูดายยยย

PS3. ที่ผมลา ๆ เนี่ยงานผมเสร็จหมดนะค้าบบบบ

โลกเงียบ :

ที่จริงก็ไม่มีไรหรอก แค่ไปบวชมาตอนสงกรานต์ เป็นเวลา 9 วันด้วยกัน
ที่วัดป่าดาราภิรมย์ เจียงใหม่ นู้นนนนน
โดยที่ไม่ได้บอกใครซักคน เหอ ๆ อยากอยู่เงียบ ๆ

แล้วก็จริงครับ สงบจริง เงียบจริง เงียบมาก เงียบ... เกินไปรึป่าว?
ลองจินตนาการดู จากคนที่ทุกวัน ๆ ฟังเพลงมากกว่าวันละ 3 ชม. ยังกะติดยา
อยู่ดี ๆ จะให้ไปถือศีล ห้ามร้องรำทำเพลง ฟังเพลงก็ไม่ได้
เหอ ๆ มันก็ต้องเกิดอาการคล้าย ๆ "ลงแดง" เปนธรรมดา
หมิ่น ๆ จะผิดศีลอยู่ตลอด ตอนเดินบิณทบาตรตอนเช้า อากาศมันชิว ๆ
ก็เกือบเผลอร้องเพลง ตอนจะล้างบาตรก็ เอาอีกร้องอีกละ
แม่งตัดยากจริงเรื่องนี้นี่

พอดีมีหลวงพี่ที่บวชพร้อมกันอีกท่านหนึ่ง ตอนเปนโยมก็เล่นดนตรีเหมือนกัน
ก็เลยแลกเปลี่ยนความรู้ทางดนตรีกันนิดหน่อย หวังว่าจาไม่ผิดศีลนะ เหอ ๆ
เคยมีครั้งนึงนั่งสมาธิอยู่ แล้วมันจะมีเสียงระฆังตีบอกให้ออกจาสมาธิได้ละ
หลวงพี่ท่านมาถามผมว่า เสียงนี้มันโน๊ตตัวอะไรอะหลวงพี่ ว่าเข้าไปนั่น
เจอคน(พระ)พันธ์เดียวกันตอนบวชซะงั้น 555

มีเกล็ดความรู้มาฝากด้วยนิดนึง
รู้ป่าวว่าคนที่เล่นดนตรีแล้วทำให้คนที่ฟังรู้สึกเศร้าอะ
ก็บาปนะคร้าบบบ แต่มีข้อแม้อยู่ว่า ต้องมีเจตนาด้วยนะ

ว่าไปนู่น เหอ ๆ พอครบ 9 วันปุ๊บ สึกออกมา
ที่จริงควรจะมีอะไรที่มันดีขึ้น เช่นนิสัยดีขึ้น มองโลกแง่ดีขึ้น
มันก็มีนะ แต่มีได้ประมาณสิบวิฯ ได้มั๊ง แล้วก็เหมือนกลับสู่โลกปกติ
สรุปคือตอนนี้ก็เหมือนเดิม ป่อยยย แล้วจะบวชทำไมวะ

 

โยมเพื่อน ๆ ท่านไหนที่ได้รับคำสอนตอนเปนพระของกรูเนี่ย
ช่วยเอาคำสอนพวกนั้นกลับมาสอนกรูด้วยนะ 555

 

 

 

เคยนั่งคิดกันมั่งรึเปล่าว่า ตั้งแต่เกิดมา ทำอะไรแล้วมีความสุขที่สุด อยู่กับมันได้ไม่รู้จักเบื่อ

เคยนั่งคิดกันมั่งรึเปล่าว่า จนถึงตอนนี้ ได้ทำอะไรที่ฝันไว้ให้เป็นจริงไปมั่งซักอย่างรึยัง

เคยนั่งคิดกันมั่งรึเปล่าว่า ตอนนี้เราทำอะไรอยู่

เคยนั่งคิดกันมั่งรึเปล่าว่า ถ้าทิ้งสิ่งที่เราเป็นอยู่ตอนนี้ไปทำอย่างที่อยาก แล้วชีวิตจะเป็นยังไง

เคยนั่งคิดกันมั่งรึเปล่าว่า ถ้าปล่อยให้บางอย่างผ่านไป หายไป จะเอากลับมาไม่ได้อีกตลอดไป

เคยนั่งคิดกันมั่งรึเปล่าว่า ท้ายที่สุดในชีวิตเราต้องการอะไร

เคยนั่งคิดกันมั่งรึเปล่าว่า ถ้าไม่มีพรุ่งนี้ แล้วที่ผ่านมาเราพอใจกับสิ่งที่เราทำได้แล้วแค่ไหน

 

ชีวิตเหมือนจะมีทางให้ไปเยอะ แต่ที่จริงโดนตีกรอบไว้ด้วยอะไรต่าง ๆ มากมาย

คำถามที่ตอบยากที่สุดคือ เมื่อเห็นความฝันของตัวเองชัดเจนแล้ว .กล้า. พอที่จะทำมันไหม

ไม่มีอะไรหรอก แค่จะเล่าเรื่องการทำอะไรที่ไม่เคยคิดว่าจะทำน่ะ

งงอะดิ 555 อ่าน ๆ ไปเดี๋ยวก็เข้าใจเองแหละ

ก็แค่ส่งเพลงไปกระกวดในเวป Nescafe น่ะ

เป็นเพลง หยุด ของ Groove Rider ที่เราร้องแล้วก็อัดไว้

ตั้งนานมาละ ไม่คิดว่าจะได้ใช้ทำไร

เพราะตอนนั้นแค่ลองโปรแกรมเฉย ๆ

แต่พอดีเห็นพี่จิง (พี่ที่แผนก) เค้ามาบอกว่ามันมีประกวด

แบบร้องใส่ไฟล์แล้วส่งไป ก็เลยลองดู

 

เหอะ ๆ เอาลิงค์ไปลองฟังกันละกัน

 

 

แล้วดีไม่ดียังงัยก็คอมเมนต์ให้หน่อยนะ

ไม่ต้องโวตก้ได้ เพราะมันต้องสมัครอะไรไม่รู้ยุ่งยาก

กรอกข้อมูลเยอะ แค่ไปทิ้งคอมเมนต์ไว้ก็ดีแล้วล่ะ

หายไปนานเพราะว่าไม่ค่อยมีอะไรให้เล่า

กลับมาคราวนี้ขอเล่ายาวเลยละกันนะ

งานนี้เป็นอีกสาเหตุนึงที่ทำให้ไม่ค่อยได้ออนเอ็ม

ไม่มีเวลาอัพบล็อกเลยด้วย 555

 

เรื่องมันเริ่มมาจากพี่ ๆ ในวง ตอนอยู่ที่ญี่ปุ่น เค้าจะรวมตัวกัน

เพื่อจะตั้งวงดนตรีอีกครั้ง สำหรับคนเล่นดนตรีในบริษัทที่อยากจะซ้อม

และสำหรับเล่นในงานปีใหม่ของบริษัทในเดือน December

ตอนแรกแทบจะตั้งไม่ได้เพราะว่า ไม่มีมือเบส

แต่พี่ออม ซึ่งควรจะเป็นมือกีตาร์ยอมไปเล่นเบสให้ วงนี้ก็เลยได้เกิดมา

เริ่มซ้อมกันประมาณต้น ๆ เดือน November ซ้อมกันสัปดาห์ละครั้ง

ตอนแรก ๆ ก็แปลก นิดหน่อย อาจเพราะเราเองก็ยังไม่คล่อง

พอซ้อมไปซักพัก ก็เริ่มลงตัว เพลงที่ซ้อมก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ว่า กลาง ๆ เดือน ก็มีข่าวมาว่า วง Backup ที่บริษัทจะจ้างมา

"ไม่จ้างแล้ว"

อ่าวสาดดด นี่เท่ากับว่าเราไม่มีอุปกรณ์แล้ว แล้วจะเล่นได้งัย

ตอนนั้นทุกคนถึงกับเซง เพราะอาจจะต้องเปลี่ยนไปเล่น Acoustic

แล้วที่ซ้อม ๆ กันมาล่ะ

แต่ก็ยังไม่เลิกหวังเผื่อว่าจะเจรจากับคนจัดได้

สุดท้ายก็สำเร็จครับ มีโอกาสได้เล่นจนได้ แต่ว่าต้องหาพวกแอมป์

เครื่องเสียงไปเอง ดีนะที่พี่อุ๋ยรู้จัก น้าที่ห้องซ้อม

เลยจ้างที่ห้องซ้อมนั่นแหละครับ ขนไปให้หน่อย

หลังจากนั้นก็เริ่มซ้อมกันอย่างมีกำลังใจอีกครั้ง

เนื่องจากไม่เก่งที่สุดในวง กลับมาเลยต้องซ้อมแทบทุกวัน

เพื่อไม่ให้ไปถ่วงพวกพี่เค้า เวลาทำนู่นทำนี่ก็ไม่ค่อยมี

 

เป็นสองวันที่โหดมากสำหรับทุกคนเพราะเนื่องจาก

แต่ละคนจะมีงานต้องเคลียร์แล้ว ยังต้องเลิกงาน 17.00

เพื่อไปซ้อมจนถึง 21.00 ทุกวัน

สองวันสุดท้ายนี่ต้องเล่นให้ได้ใกล้เคียงกับวันจริงมากที่สุด

กลับถึงที่พักก็แทบจะนอนตายกันทุกคน

 

ทุกคนออกจากที่ทำงานตอนบ่ายสาม เพื่อไป set sound ก่อน

เนื่องจากเวทีอยู่ใกล้ทะเลมาก กลัวจะโดนทะเลดูดเสียงไปหมด

เลยต้อง set อยู่นานพอตัวทีเดียว

วงของเราจะขึ้นเวทีตอนสี่ทุ่มครึ่งต่อจาก สินเจริญ Brother

นี่ก็ทำให้เกิดความกังวลเหมือนกัน

เพราะว่า สินเจริญ Brother เล่นแน่นมาก ทั้ง ๆ ที่มาแค่

Guitar สองตัวกะ Percussion อีกสองชุด

 

พี่ ๆ เรียกมารวมตัวกันหลังเวที เตรียมตัวเตรียมใจ

เอาแล้วเว้ย ความตื่นเต้นพุ่งเข้ามาทันที ทำงัยก็ไม่หาย

หลายคำพูดจากพี่ ๆ เพื่อลบความตื่นเต้นของคนในวง

"ไม่คิดว่าจะเล่นให้ดีที่สุด เล่นให้เหมือนที่ซ้อมมาก็พอแล้ว"

"เวทีตั้งกว้างไม่ต้องเกร็ง ไม่ต้องกังวลเหยียบ effect โดดไปเลย"

"อย่ายืนเกร็งเฉย ๆ ขยับ ๆ จะได้ไม่กังวล"

"ปล่อยออกมาให้เต็มที่ ผิดนิดหน่อยไม่เปนไร แบบที่เราซ้อมกันมาดีอยู่แล้ว"

ตอนนั้นคิดแค่ "ว่างเปล่า" เท่านั้น

 

ทุกคนในวงขึ้นเวที

Live ครั้งแรกในชีวิตกำลังเริ่มขึ้น

พอเริ่มเพลงแรก พวกเราพบว่า ปฏิกิริยาตอบรับ ดีกว่าที่คิด

คนที่ออกมากระโดด ทั้งหน้าเวที บนเวที มีเยอะมาก

ความกลัวหายไปทันที "ทำยังงัยก็ได้ให้คนดูทุกคนสนุกที่สุด"

ตอนนั้นคิดแค่นั้นแล้ว ทุกคนในวงก็คงคิดเหมือนกัน

หนึ่งชั่วโมงเต็มผ่านไป

กับเหตุการณ์เฉพาะหน้าหลายอย่างที่ต้องแก้ไขกันบนเวที

เปลี่ยนลำดับเพลงเพื่อให้คนดูไม่สนุกแบบขาดช่วง

ลำโพง Monitor ไม่ดัง เล่นด้วยความรู้สึกอย่างเดียวไปพักนึง

และหลาย ๆ อย่าง

ในที่สุดเราก็มาถึงตอนสุดท้ายของ Live ครั้งนี้แล้ว

จบเพลงสุดท้ายแล้ว ก็ได้ยินสิ่งที่คนในวงก็ไม่คิดว่าจะมี

Encore

ดีใจมากเพราะไม่คิดว่าคนดูจะสนุกกับเราขนาดนี้

พวกเราไม่ได้เตรียมเพลงสำหรับเล่น encore ไว้เลย

เพราะไม่คิดว่ามันจะต้องเล่นด้วย

ดีนะที่มีพวกพี่ ๆ ที่มาจัด sound เค้าเปนนักดนตรีอาชีพกันอยู่แล้ว

encore ของพวกเรา เลยออกมาเปนลักษณะ

พวกเราไปแจม ๆ ร้องนำกับกีตาร์ โดยมีมือกลองกับมือกีตาร์จากห้องซ้อมมาช่วย

 

พอทุกอย่างจบลง

"สุด ๆ จริง ๆ"

ทุกคนในวงพอใจกับอะไรที่ออกมาเป็นแบบนี้ทุกอย่าง

"เกินคาด"

คนดูทุกคนสนุกกับเราเกินกว่าที่เราคิดไว้ซะอีก

 

เหอะ ๆ เข้าโหมดเดิม ๆ ไม่รู้จะอัพเรื่องอะไรให้ฟังดี

พอดีเมื่อวานไอ้ลี่โทรมาคุยมาบ่น ๆ ถาม ๆ ว่าช่วงนี้มีเพลงอะไรฟังมั่ง

ก็เลยได้เรื่องมาอัพเลย

List เพลงน่าฟังในช่วงนี้คร้าบ

 

:

ดินแดนแห่งความรัก : Crescendo

Fire Cracker : Ellegarden

The reason : Hoobastank

ลำพัง : Burn

三日月 : Ayaka

ทะเลาะกับดาว :Bra branner

คนหลงทาง : Big Ass

夢のうた : Koda kumi

คำสุดท้าย : Slotmachine

คำสาป : Playground

:

 

นอกจากนี้ก็มีเพลงอื่น ๆ ในอัลบัม ที่เจ๋ง ๆ เยอะเหมือนกัน ลองฟัง ๆ ดูละกัน

ดีกว่าฟัง Golf-Mike เยอะเว้ย

 

 

PS.　: ซื้อ CD ให้แล้วนะเว้ยไอ้ฉุ่งกะไอ้เปา ฝากไอ้กอกลับไปละกันนะ ไม่ครบเท่าที่สั่งไว้ว่ะ บางอันก็ไม่ได้เอามาขายในงานว่ะ

นานมาก นานจริง ๆ ที่ไม่ได้มาอัพบล็อกให้อ่านกัน

เนื่องจากว่ากลับมาไทยแล้วไม่ค่อยมี Motivation ในการทำเท่าไหร่

เพราะว่าไม่ค่อยได้ไปเที่ยวประกอบกับงานแม่งเริ่มเยอะแล้วว่ะ

จะสังเกตุได้ว่าช่วงนี้แม้กระทั่ง MSN ก็ไม่ค่อยได้ออนไลน์

เหอะ ๆ แต่จะบอกว่าที่จริงก็ไม่ได้หายไปไหนหรอก

บางวันไม่ค่อยมีเวลาน่ะ เพราะว่าเอาเวลาไปนั่งซ้อมกีตาร์ด้วย

เข้าเรื่องดีกว่า

ตอนนี้มาอยู่คอนโดพี่แมว พอดี ถือว่าเป็นโชคดีมาก

เพราะว่ามีคนเล่นกีตาร์ด้วย (พี่Krirk)

พี่ Krirk เพิ่งไปถอยกีตาร์มาอีกตัวเพื่อเล่นคู่กัน

ทำให้ Tab ของ Depapepe ที่ซื้อมาเลยได้ใช้อย่างคุ้มค่ามาก

เล่นมันแทบจะทุกวันเลย ถ้าว่างนะ

ตอนนี้เริ่มจากเพลงช้า ๆ ก่อน เหมือนจะง่าย

แต่เอาเข้าจริง ๆ แล้ว แม่งยากจริงอะ

ต้องอาศัยความเข้าขากันอย่างมาก

ตอนนี้ก็พอ ๆ เล่นได้ 4-5 เพลงละ

ถือเป็นการฝึกพื้นฐานให้แน่นไปด้วยในตัว

เหอะ ๆ ไว้รอเอาอุปกรณ์อัดเสียงออกมากจากกล่องเมื่อไหร่

เดี๋ยวจะอัดมาให้ฟังกันว่ะ

 

พอมองย้อนกลับไปตอนซื้อกีตาร์ตัวนี้แล้วก็ตลกดี

อันนี้ก็ถือว่าโชคดีเหมือนกันเพราะว่าตอนแรกกะว่าจะไม่ซื้อละ

เพราะว่าใกล้จะกลับไทยแล้ว แล้วตังค์ก็ไม่ค่อยมี

มันเป็นอะไรที่แปลกมาก

คือตอนไปลองกีตาร์ตัวนี้ที่ร้าน Komehyou อะ ตอนแรกกะว่าจะซื้อ Martin ไปเลย

แต่ว่าลองยังงัยก็ไม่ถูกใจ พอไปหยิบตัวนี้เท่านั้นแหละ

ไม่รู้จะพูดยังงัย แต่ความรู้สึกมันได้อะ

พี่แมวเรียกเหตุการณ์อย่างงี้ว่ามันคนกะกีตาร์ Sync กัน
ส่วนพวกไอ้ฉุ่งจะเรียกว่า "มันติดมือ" 555

ก็เลยถอยมาซะเลย

ตอนเขียนบล็อกอยู่ก็เพิ่งเล่นเสร็จ กีตาร์ยังวางอยู่บนตักอยู่เลย

"ดีใจโคตรเลยที่ซื้อมา"

เนื่องด้วยความที่ชินกะตอนอยู่ญี่ปุ่น ว่า

เสาร์อาทิตย์ และทุกวันหยุดเป็นเวลาแห่งการท่องเที่ยว

ประกอบกับ ตั้งแต่กลับมาไทยไม่ได้ออกไปไหนเลย

เลยมีอาการ "เบื่อสาดดดด"

พอพี่ที่แผนกชวนไปพัทยาก็ตกลงทันควัน ไม่คิดอะไรเลย

ไปวันเสาร์ที่ผ่านมานี่แหละ พี่เค้าขับรถไปกัน

ที่จริงก็เกือบไม่ได้ไปละ

เพราะว่าวันศุกร์ไปนั่งกินเบียร์กะพี่อาร์ทกะน้องแบซซที่เซ็นทรัลลาดพร้าว

กว่าจะเลิกก็ปาเข้าไปดึกใช้ได้

ตอนนั้นคิดแค่ว่าถ้าพี่เค้าไม่โทรมาปลุกตอนเช้าล่ะก็ คงจะไม่ไปอะ

เจ็ดโมงเท่านั้นล่ะฮะ พี่ตาลโทรมาเลย

เลยต้องเร่ง ๆ ออกไปอาบน้ำโดยด่วน

เร่งเกิน จนไม่ได้หยิบกีตาร์ไปด้วย เหอะ ๆ

ตัดเรื่องตอนเดินทางไป เพราะส่วนใหญ่จะหลับในรถ 555

พอไปถึงพัทยา ก็ไปหาดจอมเทียน หาอะไรกิน

ก็ดีนะขำ ๆ กินอาหารทะเล พอกินเสร็จ

ก็ไปเช่าเก้าอื้ นั่ง ๆ นอน ๆ (นี่ถ้าอยู่กะพวกไอ้ฉุ่งคงซัดเบียร์ไปละ)

พอตอนเย็น ๆ ก็กลับ ด้วยความแมนก็เลยซื้อข้าวหลามหนองมน

เอากลับมาฝากพวกไอ้แมว กะพี่ล้าน

แต่ว่า เวรกรรม ลืมไปนี่หว่าว่าขากลับกลับรถไฟฟ้า

ฮาเลย แบกข้าวหลาม ขึ้นรถไฟฟ้า

ชาวบ้านจะคิดว่า ตูเอาไอ้บ้อง ๆ นี่ไปทำอย่างอื่นป่าวฟะเนี่ย

เออ ไปคราวนี้ไม่ได้เอากล้องไป เลยยังไม่มีรูปมาอัพให้ดู

รอ ๆ กันไปก่อนแล้วกันนะ

 

 

 

           force you to be good. Be kind to yourself." :

                                                                                - Ellgarden

 

ตั้งแต่กลับไทยมานี่ ไม่ค่อยมีเรื่องอะไรน่าสนใจ

ขนาดที่จะเอามาอัพลงสเปซได้

ก็มีแค่ชีวิตวนลูปตามปกติ

ตื่น ไปทำงาน เลิกงาน กลับมาคอนโด นอน

ชีวิตน่าเบื่อเปนบ้าเลย

ดีนะที่คอนโดพี่แมวยังมีเพื่อนอยู่เยอะ เลยไม่ค่อยเซ็งมากเท่าไหร่

เอา List เพลงน่าสนใจมาให้ดูกันละกันนะ

ลองไปหาฟังกันละกันนะ

 

 

ยอมรับคนเดียว : พี่บุรินทร์ GR (เอาเพลงพี่ติ๊กชี มา Cover ใหม่)

ช่องว่าง : RIP Artist

ผ่าน : Slot Machine

นานอีกหน่อย : พี่ใหญ่ Monotone

I hate it : Ellegarden

คนไม่เข้าตา : เวอร์ชั่นผู้หญิงร้องอะ ใครร้องก็ไม่รู้

ユメクイ : 大塚愛

เด็ดดอกไม้ : Hybrid

 

วันนี้ลืมตาตื่นขึ้นมา ในใจคิดว่าจะ MSN ไปถามเพื่อน ๆ ในหอ

ว่ามันตื่นกันยัง จะไปหาไรกินกันป่าว?

แต่ว่าลืมไปว่าไม่ได้อยู่ที่ OASIS ที่ญี่ปุ่นแล้ว

ในที่สุดเวลาหนึ่งปีที่อยู่ที่ญี่ปุ่นก็เป็นแค่ความฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น

 

กลับมาไทยได้สองสามวันแล้ว ไม่ค่อยสบายนิดหน่อย

ไม่สบายต่อเนื่องมาจากที่ญี่ปุ่นนั่นแหละ

ตอนนี้อยู่ที่คอนโดไอ้แมว ว่างมาก ไม่ค่อยมีไรทำ

เมื่อวานก็ทำตัวเปนคนต่างชาติ ไปเดินเล่นในห้างใหม่ ๆ ใน กทม

พวก Central wolrd plaza, Siam paragon แต่ก็นะ

ไม่ใช่คนชอบเดินซื้อของในห้างอยู่แล้วงัย ก็เลยไม่ค่อยสนุกเท่าไหร่

เดิน ๆ ไปเจอร้าน Bose, Marantz, Sony, Ipod ฯลฯ

ที่เคยดู ๆ ลอง ๆ สินค้าได้สบายถ้าเป็นที่ญี่ปุ่น

ตอนนี้ไม่กล้าเข้าไปแล้วว่ะ

ก็ต้องทำใจว่ากลับมาใช้เงินเดือนไทยแล้ว

คงไม่มีโอกาสไปลองไปซื้ออะไรพวกนั้นอีก

 

วันศุกร์นี้ก็ต้องเริ่มงานแล้ว

ต้องตื่นเช้า

ต้องกลับไปรับผิดชอบงาน

ต้องมีเวลาส่วนตัวน้อยลง

ต้องทำอะไรหลาย ๆ อย่างที่ไม่ชอบ ไม่ใช่ตัวเอง

ที่จริงมันก็น่าจะอารมณ์เดียวกับตอนอยู่ที่ญี่ปุ่นแหละ

แต่ทำไมไม่คิดว่ามันจะสนุกเท่าที่นู่นเลยฟะ

หรือเพราะว่า ไม่ได้ไปลุย ๆ กับ "พวกมึง" อีก

 ช่างเหอะ "กูรออยู่ที่นี่แหละ กลับมาก็เรียกละกัน"

 

"ผมรักประเทศไทย 100% เกลียดสังคมไทย 70%" 

                                                             -: XIII

  สัปดาห์ที่ผ่านมาเปนช่วงหยุดยาวของชาวยุ่น หรือที่เรียกว่า Obon

แหม่ หยุดตั้งสัปดาห์นึง แล้วก็ใกล้จะกลับไทยแล้วด้วย

แผนเที่ยวเลยเต็มเอี้ยดเลย เริ่มด้วย

 

 12 - 13 Aug ไป Osaka ดูคอนเสิรต์ Summer Sonic 2006

 14 - 17 Aug ไป Hiroshima - Kobe - Himeji

 18 - 19 Aug ไปปีนฟูจิ

 

  ฟังดูเหมือนดีใช่ป่าว ไปเที่ยวโคตรเยอะเลย แต่ว่า

ถ้าสังเกตุดี ๆ จะเห็นว่า แผนเที่ยวแม่งติดกันทุกวันเลย

อารมณ์ประมาณ ไปเที่ยว กลับมานอนหอคืนนึง แล้วก็ออกไปอีก

ไม่มีเวลาหยุดพักเหนื่อยจากการไปเที่ยวแต่ละครั้ง

ผลที่ออกมาคือ

 12 - 13 Aug ไป Osaka ดูคอนเสิรต์ Summer Sonic 2006

   อันนี้ต่อคิวซื้อเสื้อสามชั่วโมงฮะ แต่ว่าคอนเสริต์มันส์มากก

   Linkin park เล่นมันส์โคตร ๆ วงอื่น ๆ ก็เจ๋งดี

   คอนเสริต์จบ ก็ไปกินเบียร์กะเพื่อนต่อถึงตีสามได้

   กลับมาถึงหอ เหนื่อยสาดดด ได้นอนแปปเดียว

 

14 - 17 Aug ไป Hiroshima - Kobe - Himeji

   เหมือนจะเปนทัวร์สบาย ๆ เพื่อพักผ่อน แต่ป่าวเลย

   อันนี้นั่งรถไฟราคาถูกไป ซื้อตั๋วแบบนั่งรถหวานเย็นบุฟเฟต์

   แม่งเหนื่อยจริงอะ ทั้งทริปใช้เวลาอยู่บนรถไฟมากกว่า 30 ชั่วโมง

   ไม่ได้ช่วยให้ความเมื่อยจากคอนเสริต์หายไปแม้แต่น้อย

   กลับหอมา เหนื่อยหนักกว่าเดิม มีเวลานอน แค่ 4 ชั่วโมง

   ก็ต้องตื่นตีห้า เพื่อไปทริปต่อไป

 

18 - 19 Aug ไปปีนฟูจิ

   ปกติแค่ไปปีนด้วยสภาพร่างกายสมบูรณชาวยุ่นยังบ่นเหนื่อยกันเลย

   แต่ว่ากรู ไปด้วยสภาพโทรมชิบหาย ไม่อยากจะนึกเลย

   เริ่มปีนตอนหกโมงเย็น โหยไม่อยากเล่าเลย เอาเปนว่า เหนื่อยแทบตายเลยละกัน

   ถึงยอดประมาณ ตีสี่กว่า ๆ ได้ แทบเป็นศพเลย เหนื่อยสาดด หนาวสาดดด

   แถมยังลืมไปว่าต้องเดินลงมาอีก

 

       จบช่วงหยุดยาวคราวนี้ก็ได้แต่ดีใจที่รอดชีวิตมาได้

   คราวหน้าไปไหนจะวางแผนให้ดีกว่านี้ เหอะ ๆ

 

PS. ปีนฟูจิด้วยนันยางนะเว้ยย รองเท้าไทยดังไปทั่วโลก

     (ชาวยุ่นเค้าใส่รองเท้าปีนเขากัน มีกูโง่อยู่คนเดียว 555)

  

   นั่นแหละ ตรงตามชื่อเลย ดอกไม้ไฟ ๆ

พอดีช่วงนี้ประเทศยุ่นเป็นหน้าร้อน

แล้วก็กิจกรรมที่มีชื่อเสียงที่สุดตอนหน้าร้อนของชาวยุ่น

ก็คือ ดอกไม้ไฟ แหม่ ก็เลยต้องไปดูซะหน่อย

ว่าจะหัดถ่ายรูปดอกไม้ไฟพอดีเลย

    ที่แรกเลยดอกไม้ไฟงาน Oiden maturi ซึ่งจัดใกล้มาก

ใกล้หอโคตร ๆ นั่งรถฟายไปแปปเดียวถึง แต่ว่า คน แม่ง เยอะ เกิ๊นน

ไม่รู้ว่าชาวยุ่นโผล่ออกมาจากรูไหนเต็มไปหมด เต็มถนนเลย

เดินเบียดกันยังกะอยู่ในผับ กว่าจะไปถึงที่ที่เพื่อนจองที่ไว้ก็แทบดายละ

   ที่ที่สองคือที่ Okazaki ที่นี่ใหญ่สุดในบริเวณแถว ๆ นี้

   จะบอกว่า

ดอกไม้ไฟธรรมดาที่ชาวยุ่นจุดกันทุกสัปดาห์ตอนหน้าร้อนเนี่ย

ไม่ใช่น้อย ๆ นะครั้บ ครั้งนึง อย่างที่ Okazaki แม่งล่อไป 20000 ลูก

เยอะชิบ ดูจนเมื่อยคอ ถ่ายรูปจนเมื่อยมือเลย

    เหอะ ๆ เพิ่งหัดถ่ายนะ ถ่ายยากจริงดอกไม้ไฟนี่

    ใครมีคำแนะนำดี ๆ ก็รบกวนด้วย สอนหน่อย ๆ